Skupiam się zarówno na tym, co nas do siebie przyciąga, jak i na tym, co nas dzieli — na potrzebach, tęsknotach, zaufaniu, ale też na wątpliwościach i słabościach, które stają się częścią każdej więzi.

W moich obrazach figura często stanowi punkt wyjścia do dalszej transformacji. Postać, gest czy ruch ulegają uproszczeniu, przechodząc stopniowo w formy bardziej abstrakcyjne. Operuję kolorem, linią i strukturą, budując kompozycje o wyraźnym napięciu między tym, co przedstawiające, a czystą materią malarską.

Intensywna paleta barw i świadoma konstrukcja obrazu tworzą przestrzeń, w której abstrakcja nie jest odejściem od relacji, lecz sposobem jej pogłębienia. Malarstwo staje się dla mnie zapisem energii spotkania — oscylującej pomiędzy ruchem a ciszą, ekspresją a skupieniem, formą a emocją.

Kolor, plama i kreska prowadzą nieustanny dialog — ich wzajemne oddziaływanie odzwierciedla zarówno dynamikę relacji, jak i momenty introspekcji. Moje prace są próbą uchwycenia ulotności gestów, spojrzeń i emocji, które często pozostają niedopowiedziane, a jednocześnie stanowią fundament każdej relacji — zarówno z innymi, jak i z samą sobą.